Co trzeba?
Trzeba napisać podanie,
a do podania dołączyć życiorys.
Bez względu na długość życia
życiorys powinien być krótki.
Obowiązuje zwięzłość i selekcja faktów.
Zamiana krajobrazów na adresy
i chwiejnych wspomnień w nieruchome daty.
Z wszystkich miłości starczy ślubna,
a z dzieci tylko urodzone.
Ważniejsze, kto cię zna, niż kogo znasz.
Podróże tylko jeśli zagraniczne.
Przynależność do czego, ale nie dlaczego.
Odznaczenia bez za co.
Pisz tak, jakbyś z sobą nigdy nie rozmawiał
i omijał z daleka.
Pomiń milczeniem psy, koty i ptaki,
pamiątkowe rupiecie, przyjaciół i sny.
Raczej cena niż wartość
i tytuł niż treść.
Raczej już numer butów, niż dokąd on idzie,
ten za kogo uchodzisz.
Do tego fotografia z odsłoniętym uchem.
Liczy się jego kształt, nie to, co słychać.
Co słychać?
Łomot maszyn, które mielą papier.
W.Szymborska dla amforki :)
środa, 13 października 2004
czwartek, 7 października 2004
Mały, brązowy kamyk. Podobny do tylu innych, a jednak różny, bo przecież nie ma dwóch takich samych kamieni. Leży na polnej drodze. Zakurzony, nie dostrzegany przez nikogo. Jego myśli są nie najweselsze: "Na co komu moje istnienie? Co komu po szarym, byle jakim kamyku? Dobrze, że jestem szczelnie zamknięty, bo przynajmniej nikt nie widzi, co czuję" - kamyk odwraca się tyłem do świata.
Droga, na której leży Kamyk nie jest zwyczajną drogą. To droga Wędrowca. Wkrótce będzie tędy przechodził. Będzie szukał piękna, które się zgubiło. Po prostu wypadło Mu z rąk i leży gdzieś, nie zauważane przez nikogo. Kiedy się pojawi, ziemia zadrży pod Jego stopami, a listki na drzewach zaszeleszczą z radości. A On rozejrzy się wokoło przystanie i weźmie do ręki mały kamyk.
To wystarczy, żeby drgnęło małe, kamienne serce. Łagodne spojrzenie niebiesko-zielonych oczu Wędrowca, dotyk Jego dłoni zmieni wszystko. Wprawdzie kamyk pozostanie kamieniem, ale odkryje coś, czego do tej pory nie widział. Zobaczy promienie słońca o każdej porze dnia inne, poczuje krople deszczu - czasami nieśmiałe, innym razem zagniewane i groźne. Zaprzyjaźni się z wiatrem. I pozwoli, aby kolorowy motyl oparł o niego swoje skrzydła zmęczone długim lotem. Mała towarzyska biedronka usiądzie w cieniu kamyka i opowie mu o wszystkim, co widziała w górze.
Nie przegap Wędrowca, kamyku.
Droga, na której leży Kamyk nie jest zwyczajną drogą. To droga Wędrowca. Wkrótce będzie tędy przechodził. Będzie szukał piękna, które się zgubiło. Po prostu wypadło Mu z rąk i leży gdzieś, nie zauważane przez nikogo. Kiedy się pojawi, ziemia zadrży pod Jego stopami, a listki na drzewach zaszeleszczą z radości. A On rozejrzy się wokoło przystanie i weźmie do ręki mały kamyk.
To wystarczy, żeby drgnęło małe, kamienne serce. Łagodne spojrzenie niebiesko-zielonych oczu Wędrowca, dotyk Jego dłoni zmieni wszystko. Wprawdzie kamyk pozostanie kamieniem, ale odkryje coś, czego do tej pory nie widział. Zobaczy promienie słońca o każdej porze dnia inne, poczuje krople deszczu - czasami nieśmiałe, innym razem zagniewane i groźne. Zaprzyjaźni się z wiatrem. I pozwoli, aby kolorowy motyl oparł o niego swoje skrzydła zmęczone długim lotem. Mała towarzyska biedronka usiądzie w cieniu kamyka i opowie mu o wszystkim, co widziała w górze.
Nie przegap Wędrowca, kamyku.
środa, 6 października 2004
Z sobotniego spaceru wróciłam rozczarowana. Leżące na chodniku kasztany pozwoliły mi przypuszczać, że powoli nadchodzi jesień. Jesień zaś oznacza liście. Dużo opadłych liści. Całe alejki zaścielone liśćmi. Szelest liści pod stopami.
Jedno z wyraźniejszych wspomnień z mojego dzieciństwa dotyczy jesieni i parku właśnie. Nie wiem dlaczego zawsze uważałam brodzenie po kostki w opadłych liściach za przednią zabawę. Nie wiem również, dlaczego nie wolno mi było tego robić. Zabraniała mama, zabraniały panie w przedszkolu i w szkole podstawowej. Potem miałam na to straszną ochotę, ale wstydziłam się, że ktoś mnie zobaczy i będzie się śmiał. Szuranie wydało mi się arcyprzyjemne, ale zarazem śmieszne czy dziecinne. A przecież trzeba było udowadniać swoją dorosłość...
Niestety liście na drzewach w ubiegłą sobotę miały się nieźle. Te zaś, które miały się gorzej i opadły, zostały skrzętnie uprzątnięte z alejek.
Postanowiłam się jednak nie poddawać. W sobotę znowu wyruszam do parku. Będę szurać...
Postscriptum
Kieszenie mam pełne kasztanów.
Jedno z wyraźniejszych wspomnień z mojego dzieciństwa dotyczy jesieni i parku właśnie. Nie wiem dlaczego zawsze uważałam brodzenie po kostki w opadłych liściach za przednią zabawę. Nie wiem również, dlaczego nie wolno mi było tego robić. Zabraniała mama, zabraniały panie w przedszkolu i w szkole podstawowej. Potem miałam na to straszną ochotę, ale wstydziłam się, że ktoś mnie zobaczy i będzie się śmiał. Szuranie wydało mi się arcyprzyjemne, ale zarazem śmieszne czy dziecinne. A przecież trzeba było udowadniać swoją dorosłość...
Niestety liście na drzewach w ubiegłą sobotę miały się nieźle. Te zaś, które miały się gorzej i opadły, zostały skrzętnie uprzątnięte z alejek.
Postanowiłam się jednak nie poddawać. W sobotę znowu wyruszam do parku. Będę szurać...
Postscriptum
Kieszenie mam pełne kasztanów.
piątek, 17 września 2004
znalezione w sieci ;)
A Declaration of Dependence
We, the undersigned, accept the following concepts as basic to the best interest and welfare of women, their families and the nation:
-- We believe that the man should be the breadwinner and head of the family.
-- We believe that women should be feminine and dependent, devoting themselves to the feminine arts and skills, and creating happy homes.
-- We believe that the greatest contribution a woman can make to the well being of society is in the home, successfully filling her role as the understanding wife, devoted mother and successful homemaker.
-- We recognize that some women have time and talents to give outside the home, but believe they should be secondary to her greater responsibility in the home.
-- We believe that men and women are different physically, psychologically, socially, temperamentally and therefore are not created to be equals with men in responsibility.
-- We believe that a greater state of happiness exists for both men and women when men are masculine, dominant and aggressive, assuming their responsibility to guide, protect and provide for their families, and when women are feminine, trustful and dependent, devoting themselves to their feminine role. We do not believe in equating the sexes.
-- We oppose free child care centers. They cannot possibly take the place of a mother’s love and kindness, her training and teaching. Children left in day care centers are deprived of the spiritual influences that instill values and build the framework of their lives.
-- We oppose any amendment to the constitution that will provide equality of the sexes.
We, the undersigned, accept the following concepts as basic to the best interest and welfare of women, their families and the nation:
-- We believe that the man should be the breadwinner and head of the family.
-- We believe that women should be feminine and dependent, devoting themselves to the feminine arts and skills, and creating happy homes.
-- We believe that the greatest contribution a woman can make to the well being of society is in the home, successfully filling her role as the understanding wife, devoted mother and successful homemaker.
-- We recognize that some women have time and talents to give outside the home, but believe they should be secondary to her greater responsibility in the home.
-- We believe that men and women are different physically, psychologically, socially, temperamentally and therefore are not created to be equals with men in responsibility.
-- We believe that a greater state of happiness exists for both men and women when men are masculine, dominant and aggressive, assuming their responsibility to guide, protect and provide for their families, and when women are feminine, trustful and dependent, devoting themselves to their feminine role. We do not believe in equating the sexes.
-- We oppose free child care centers. They cannot possibly take the place of a mother’s love and kindness, her training and teaching. Children left in day care centers are deprived of the spiritual influences that instill values and build the framework of their lives.
-- We oppose any amendment to the constitution that will provide equality of the sexes.
poniedziałek, 13 września 2004
Chciałam mieć taki czas, żeby przed poszczególnymi wydarzeniami była chwila przerwy. Tak, żeby przez moment nie działo się nic. Chciałam czasu bez spraw życia i śmierci, pilnych wyjazdów, niespokojnych nocy. Chciałam kilku bezpiecznych powrotów do domu, spokojnych wieczorów przy komputerze i kilku chwili przerwy. I odrobiny nudnego życia.
A teraz znowu...
Welcome to the desert of the real.
A teraz znowu...
Welcome to the desert of the real.
Subskrybuj:
Posty (Atom)